Arınmış olan felâha erdi

Bu hafta benzeşen iki farklı ayeti konu yapalım. Önce, Ramazan Bayramı hutbelerinde sıkça okunan bir ayet:

87:14 Arınmış olan felâha erdi

https://okuyun.github.io/Kuran/#v=87:14

Mehmed Özçay hattı

Okunuşu:

qad eflaha men tezekkâ

Nefisleri arındırmayı tavsiye eden ayet:

91:9 (Nefsini) temizleyen felâha erdi

https://okuyun.github.io/Kuran/#v=91:9

Nedense hattatlar bu ayeti tercih etmemiş:
Sadece bir örnek bulabildim!

Halim Özyazıcı hattı ile bütün sure bir arada
Kasemlerden sonra gelen 9. ayete dikkat

Okunuşu:

qad eflaha men zekkâhâ

Bu iki ayet geçen hafta bayramda konu olmuştu:
https://korunmuskitap.blogspot.com/2024/04/felaha-ermek.html

“Elbette O’na döneceğiz”

Musibetlere sabretmek için bir zikir sözü:

2:156-7 Onlar (sabredenler), kendilerine bir musibet geldiği zaman “Biz Allah’a aidiz ve elbette O’na döneceğiz” derler. İşte Rablerinden salavat ve merhamet hep onların üzerinedir; doğru yolu bulanlar da onlardır.

https://okuyun.github.io/Kuran/#v=2:156

Okunuşu:

innâ lillâhi veinnâ ileyhi râci’ûn

Bu ayetin ilginç bir yorumu:

“Mer‘ayı tecâvüz eden (sınırı aşan) koyun sürüsünü çevirmek için çobanın attığı taşlarla musâb olan bir koyun, lisân-ı hâliyle der ki: ‘Biz çobanın emri altındayız. O bizden daha ziyâde fâidemizi düşünür. Mâdem onun rızâsı yoktur, dönelim’ der. Kendisi döner, sürü de döner. Ey nefis! Sen o koyundan fazla âsî değilsin! Dâll (haktan sapmış) değilsin! Kaderden sana atılan bir musîbet taşına ma‘ruz kaldığın zaman, اِناَّ لِلّٰهِ وَ اِناَّ اِلَيْهِ راَجِعُونَ [Muhakkak ki biz, Allah’a âidiz ve muhakkak ki biz, ancak O’na dönücüleriz!] de! Ve merci‘-i hakīkīye dön, îmâna gel, mükedder olma! Allah da, çoban gibi seni senden daha ziyâde düşünür.” (Mesnevî-i Nûriye, Habbe, 105)

"Başına gelene sabret"

Hz Lokman'ın oğluna verdiği kıymetli nasihat:

31:17 "Ey oğulcuğum! Namazı kıl, uygun olanı buyurup fenalığı önle, başına gelene sabret; doğrusu bunlar, azmedilmeğe değer işlerdir."

https://okuyun.github.io/Kuran/#v=31:17

Okunuşu:

vasbir ‘alâ mâ esâbek

Eskiler demiş ki, sabır üç derecedir:
* musibete sabır (yangın, hastalık, ölüm, ayrılık gibi)
* itaatte sabır (namaz, oruç, hac gibi ibadetlerde)
* isyandan sabır (herşeye rağmen günahtan kaçınmak)